Z każdym kolejnym dniem i następnym liściem opadającym na ziemię, lato kończyło się w ekspresowym tempie. Wraz z nim odchodziły beztroskie chwile z przyjaciółmi nad jeziorem, a zastępował je stres związany z rozpoczęciem szkoły. Hermiona Granger już od godziny kończyła pakowanie szkolnego kufra. Z każdym kolejnym chowanym przedmiotem wracała pamięcią do wspomnień, z którymi owa rzecz się wiązała. Nie mogła powstrzymać uśmiechu patrząc na jej stary pęknięty zegarek, na którym usiadł Harry w pierwszej klasie lub wydartą stronę z podręcznika od Eliksirów. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie sprośny wierszyk o Snape'ie skomponowany przez Rona i Ginny na odwrocie. Oczywiście kiedy Hermiona zauważyła co zrobili z częścią jej książki omal nie zdecydowała się użyć na nich jednego z Zaklę
ć Niewybaczalnych. To były piękne i beztroskie czasy. Westchnęła ciężko i zamknęła kufer.
Spojrzała na wiszący obok zegar, który bezlitośnie uświadomił jej, że zaraz spóźni się na spotkanie z przyjaciółmi. Wybierali się na Ulicę Pokątną by zrobi
ć ostatnie zakupy na rok szkolny. Teleportowała się po torebkę do kuchni, w której przy małym stole siedziała jej matka. Jean Granger była zajęta niewątpliwie ciekawym artykułem w mugolskim czasopiśmie o modzie, gdyż zamarła z łyżką owsianki w połowie drogi do ust. Hermiona roześmiała się i pocałowała rodzicielkę w policzek na pożegnanie. Od kiedy rodzice są w domu czuje się znacznie bezpieczniej. Odnalezienie ich i przywrócenie utraconej pamięci było najszczęśliwszą rzeczą jaka ją w ostatnich chwilach spotkała. Nadal nie mogła uwierzyć, że udało jej się to zrobić na drugim końcu świata. Nie wszystko było jej zasługą oczywiście. Wiązało się to z ciekawą historią: Pewnego poranka, na początku wakacji przyszedł do niej anonimowy list. W środku znajdowała się informacja, gdzie państwo Granger się znajdują oraz szczegółowy opis jak tam dojechać. Ta wiadomość spadła Gryfonce z nieba. Wiele razy próbowała dowiedzieć się kim był owy dobroczyńca, jednakże można było to porównać do szukania igły w stogu siana. Musiała pogodzić się z faktem, iż nie będzie jej dane podziękować za ten wielki gest.
Dzięki sieci Fiuu w Dziurawym Kotle znalazła się w trybie natychmiastowym. Szybkim krokiem przeszła przez bar mając nadzieję, że nikt jej nie zauważy. Nienawidziła tych wszędobylskich spojrzeń kierowanych w stronę swojej osoby jak i przyjaciół. Zdawało się jakby została rozpoznawaną osobistością po wojnie. To jej ani trochę nie odpowiadało, było wręcz strasznie drażniące.
-Mamusiu, zobacz! Czy to nie ta pani, której zdjęcie jest w książce od Historii Hogwartu?!-dobiegł z końca sali piskliwy głos dziewczynki wskazującej palcem na Hermionę. Matka skarciła dziecko, ale z zafascynowaniem świdrowała wzrokiem pannę Granger, a wraz z nią reszta gości speluny. Gryfonka spuściła głowę z zawstydzeniem i stukając różdżką w wysoki ceglany mur znalazła się na Ulicy Pokątnej. Odetchnęła z ulgą kiedy znajomy gwar dał o sobie znać. Już od dawna nie było tu tak przytulnie i miło. Od razu zauważyła machających do niej przyjaciół. Po wylewnym przywitaniu spędzili dobrych kilka godzin na zakupach i zabawie we własnym gronie. Pod koniec Ginny z błyskiem w oku zaproponowała:
-Hermiono, Madame Malkin. Jest nowa kolekcja sukienek, błagam..-rzuciła przyjaciółce proszące spojrzenie nie przyjmujące odmowy.
-No dobrze, ale krótko-przewróciła oczami na znajomą już fascynację zakupami panny Weasley.
Poprosiły chłopców o kilka minut na co ci niechętnie przystali przeczuwając, że będzie to o wiele więcej niż dziewczyny zazwyczaj obiecują.
Kiedy młode Gryfonki weszły do sklepu już na progu przywitała je miła siwa staruszka w śliwkowej szacie- Madame Malkin. Ginny momentalnie oddała się w ramiona kobiety pozwalając by ta podrzucała jej pod piegowaty nos coraz to więcej sukni w nowych fasonach i odcieniach. Hermiona za to ze znudzeniem przechadzała się między rzędami wieszaków odwracając się co jakiś czas by ocenić strój przyjaciółki. Nagle jej wzrok napotkał stojący w głębi kontuaru manekin. Wisząca na nim sukienka była według przekonania Hermiony przepiękna. Granatowa, rozkloszowana z dekoltem w serce. Nie za długa, ani za krótka, wręcz idealna.
-Skromna, ale pełna klasy-skwitowała dotykając miękkiego materiału.
-Zgadza się-usłyszała za sobą miły głos Madame Malkin, łudząco przypominający ciepły ton własnej babci-Miałam ją wycofać ze sprzedaży, ale widzę, że wpadła komuś w oko. Śmiało, przymierz ją skarbie, a ja sprawdzę co u twojej uroczej koleżanki-zaświergotała i jak na skrzydłach pobiegła zalewać Ginny następnym tsunami ubrań. Hermiona uznała, że skoro i tak musi tu siedzieć to przynajmniej trochę się rozerwie. Zdjęła ostrożnie sukienkę z manekina i weszła do przymierzalni obok. Następnie wyszła i przyjrzała się sobie w odbiciu dużego lustra naprzeciw. Zdawało się jakby kreacja została uszyta specjalnie dla niej. Całość idealnie komponowała się z jej typem urody. Dziewczyna z zachwytem zauważyła, że drobne kryształki migoczą przy każdym ruchu. Wykonała drobny obrót. Najpierw jeden, zaraz kolejny, a po chwili już całkiem dała ponieść się zabawie. Chichotała wyobrażając sobie wielkie przyjęcie, na którym w rytm przyjemnej melodii wykonuje piruety w tym urokliwie błyszczącym materiale. Bawiła się wyśmienicie do czasu kiedy usłyszała za plecami ciche kaszlnięcie. Pisnęła cicho wystraszona i zażenowana tą sytuacją. Jeszcze większe zaskoczenie spotkało ją kiedy zobaczyła w odbiciu kim jest owa osoba. Za jej plecami opierając się swobodnie o ścianę przymierzalni stał Draco Malfoy. Bez łańcuchów, więziennych ubrań i obłędu w oczach. Na bladej twarzy malowało się rozbawienie, a kąciki wąskich ust wykrzywiały się w ironicznym uśmieszku. Hermiona obróciła się gwałtownie w stronę chłopaka, machinalnie zaciskając pięści.
-No proszę, proszę- zaczął Draco głosem prawdziwego arystokraty z domieszką kpiny.- Jak prawdziwa baletnica.
-Odwal się, Malfoy- przewróciła oczami, ale przez jej twarz przeszedł rumieniec wstydu. Posłała mu pytające spojrzenie.- Czego chcesz?
Zacmokał i pokręcił głową.
-To, że znaleźliśmy się w tym samym miejscu i o tym samym czasie wcale nie oznacza, że przyszedłem tu dla ciebie Granger. Nie jestem jednym z twoich tresowanych piesków, wspaniałomyślnie nazwanych fanami- zironizował, po czym dodał:
- Przyszedłem na zakupy, jeśli twoja podobno wielka inteligencja tego nie zanalizowała.
-W dziale dla kobiet?- uniosła brew kpiąco. Przez moment blondyn milczał, co było dla niego-według Hermiony- miłą odmianą. Mentalnie oddał punkt Gryfonce i zebrał myśli odpowiadając zirytowanym tonem:
-Jestem z matką.
Hermiona, choć bardzo chciała trzymać język za zębami, nie mogła się powstrzymać od ciętej uwagi:
-Och, a więc nie trafiła razem z twoim ojcem do Azkabanu?
Przez twarz chłopaka przeszedł grymas złości, a oczy zapłonęły istnym gniewem. Można w nich było zauważyć dawne iskierki szaleństwa, zabrane z więzienia w pakiecie z niewątpliwymi koszmarami. Draco poruszył się gwałtownie, warcząc w stronę Gryfonki:
-Uważaj na słowa, Granger. Osoby twojego pochodzenia nie powinny oceniać osób takich jak ja- wyszeptał i to tak jadowicie, że zdawało się jakby te słowa wypowiadał prawdziwy wąż. Hermiona prychnęła obrzucając go lodowatym spojrzeniem.
-Mojego pochodzenie? Czy ty mi próbujesz grozić, Malfoy?- zmrużyła gniewnie oczy. Jako Gryfonka z krwi i kości nie daje sobie tak łatwo w kaszę dmuchać.
-Ja
tylko ostrzegam.- odparł na pozór łagodnie.- Przecież nie chcemy, żeby
stało ci się...- nie dokończył, gdy przerwała mu wychodząca z pomiędzy
rzędu wieszaków dostojna kobieta o elegancko spiętych blond
włosach.-Kochanie, kim jest...och, panienka Granger-wydusiła z siebie
Narcyza Malfoy, patrząc dziewczynie w oczy. "Świetnie"-pomyślała
Gryfonka.-"A z mojej torebki zaraz wyskoczy głowa Lucjusza". Nastała
niezręczna cisza, w czasie której Narcyza wpatrywała się z uwagą w
Hermionę. Zdawało się, jakby chciała jej coś powiedzieć, ale w
ostateczności zrezygnowała.
-Draco,
chciałam tylko powiedzieć, że mam już wszystko co potrzebne.
Wychodzimy- zwróciła się do syna i ruszyła do wyjścia, żegnając Hermionę
nieznacznym skinięciem głowy. Ślizgon poszedł w ślady matki, mijając
Gryfonkę bez słowa, ale obrzucając ostatnim wyniosłym spojrzeniem. Po
chwili rozległ się dźwięk dzwonka przy drzwiach. Przez witrynę sklepową
widać było, jak wspólnie się teleportują. Hermiona
zdała sobie sprawę, że od kilku minut wstrzymuje oddech i z ulgą
wypuściła powietrze. Opadła na krzesło. Nie była psychicznie
przygotowana na nawet najdrobniejszą konfrontację z Malfoy'em. Przez
ostatnie dwa miesiące tak bardzo cieszyła się wakacjami i zakończeniem
wojny, że nawet nie zaprzątała głowy tym, że w szkole czeka na nią
jeszcze jedno niepożądane starcie. Postanowiła na razie o tym myśleć i
dobrze wykorzystać ostatnie chwile wolności. Nagle przed nią pojawiła
się rozanielona Ginny z naręczem sukienek w ramionach. Po odniesionym
sukcesie, sytuacja materialna rodziny Weasley'ów znacznie się poprawiła.
Głowa rodziny-Artur Weasley- awansował i nawet otrzymał większe biuro
niż dotychczas. Nic dziwnego więc, że Ginevra postanowiła korzystać z
uroku większego kieszonkowego.
-Biorę
je wszystkie- wypowiedziała rozmarzonym głosem, na co Hermiona parsknęła śmiechem. To niesamowite, jak zakupy
pochłonęły tę małą istotkę do tego stopnia, że nie zauważyła jej małego
spotkania z Malfoy'em.
Obie dziewczyny wyszły ze sklepu uśmiechnięte i
dołączyły do znudzonych czekaniem Harry'ego i Rona. Cała czwórka ochoczo
wstąpiła do Trzech Mioteł, gdzie do późnego wieczora rozmawiali i
żartowali nad butelkami kremowego piwa.
*******
Czerwona lokomotywa z wagonami pełnymi uczniów w wyśmienitych humorach wjechał z głośnym piskiem na stację. Po malownicze miasteczko Hogsmeade wypełnił tłum obładowanych młodych czarodziejów. Każdy z nich ciągnął kufer i ściskał pod pachą klatkę z sową lub najnowszy model miotły. Hermiona jako prefekt naczelna opuściła pociąg ostatnia sprawdzając uprzednio czy nikt niczego nie zostawił. Rozglądała się uważnie po stacji i jej wzrok napotkał wielką postać z lampą w dłoni wielkości małej dyni.
-Pirszoroczni! Pirszoroczni do mnie!- donośny głos gajowego Hagrida niósł się echem po całym Hogsmeade. Przestraszeni młodsi uczniowie zerkali na pół-olbrzyma niepewnie, a starsze roczniki posyłały mężczyźnie przyjazne uśmiechy.- Witaj Hermionko!
Gryfonka z radością odmachała i przyciskając do piersi kosz z Krzywołapem ruszyła do jednego z ostatnich powozów. W środku zastała dwójkę swoich starych szkolnych przyjaciół.
-Luna, Neville! Jak miło znów was widzieć!- zawołała z radością tuląc ich do siebie.
-Jak minęły wakacje?- spytał Neville przyjaciółkę po wymianie uścisków. Hermiona machnęła ręką kręcąc głową.
-Istne urwanie głowy, ale nieważne. Mówcie lepiej co u was! Coś nowego? Jak było w Amsterdamie?- przyjrzała się parze z ciekawością. Luna odezwała się typowym dla siebie rozmarzonym i nieobecnym głosem:
-Było wspaniale. Zwiedziliśmy mnóstwo ciekawych miejsc. Neville ciągał mnie po różnych tamtejszych szklarniach. No i...-dodała, a na jej bladą twarz wypłynął delikatny rumieniec- Jedna rzecz się zmieniła. Podsunęła dziewczynie swoją drobną dłoń. Na serdecznym palcu widniał skromny srebrny pierścionek z niebieskim oczkiem. Hermiona otworzyła szeroko oczy i spojrzała z uśmiechem na czerwonego Gryfona.
-Merlinie, to cudowna wiadomość! Gratulacje!
-Dziękujemy- odpowiedział nieśmiało chłopak- Ślub odbędzie się latem, po zakończeniu szkoły. Mamy nadzieję, że przyjmiesz zaproszenie.
-Oczywiście, że przyjmę- roześmiała się patrząc na obejmującą się parę.
Reszta podróży minęła trójce przyjaciół na wspominaniu dawnych lat i opowieści Krukonki o kolejnych sukcesach Żonglera- czasopisma jej ojca. Podobno gazeta staje się coraz bardziej rozchwytywana i wiele czytelników nalega na kolejny wywiad ze sławnym Harrym Potterem.
W Wielkiej Sali panował typowy dla niej szkolny gwar. Wszyscy uczniowie witali się ze znajomymi po wakacyjnej rozłące i z każdej strony słyszalna była ożywiona rozmowa. Patrząc po każdej osobie można było pomyśleć jakby wojna nie miała miejsca, a każdy z obecnych żył beztroskimi młodzieńczymi latami. Nikt jednak nie mógł spojrzeć głęboko w środek wszystkich zgromadzonych. Wiadome było, że pod tą przykrywką radości i uśmiechu, w sercu każdego nadal pozostaje cień własnej tragedii i straty najbliższych.
Przez otwarte drzwi Wielkiej Sali weszła dyrektorka Minerva McGonagall prowadząc za sobą rządek przestraszonych pierwszaków. Po corocznej ceremonii przydziału, każdy z Domów wzbogacił się o kilkoro nowych czarodziejów. Kiedy zakończyły się oklaski i wiwaty, dyrektorka zabrała głos:
-Witam was drodzy uczniowie w kolejnym obiecującym roku szkolnym!- zaczęła obejmując wzrokiem całą salę.- Zanim będzie mowa o sprawach organizacyjnych, chciałabym nawiązać do ostatnich wydarzeń.
Każdy zgromadzony z uwagą wpatrywał się w dyrektorkę pochłaniając każde wypowiedziane przez nią słowo.
-W ostatnich miesiącach nawiedziły nas okropne chwile.-kontynuowała smutnym tonem.- Ponieśliśmy wielkie straty. Nie mówię o zniszczeniach Zamku, tylko o czymś znacznie gorszym. O stracie najbliższych. Przyjaciele, rodzina. Poświęcili się byśmy właśnie dziś tu siedzieli bezpieczni. Oni oddali swe życie za nas. Za cały świat.
Z każdym słowem dyrektorki, w sercu każdego na nowo dał znać o sobie smutek i rozżalenie. Z niektórych części Sali dało słyszeć się ciche pochlipywanie. Wielu trzymało się za ręce dając innym do zrozumienia, że nie są sami i mogą liczyć na wzajemne wsparcie. Nawet przy stole Ślizgonów widoczne było niewielkie poruszenie. Przez tę chwilę wszyscy poczuli się ze sobą niesamowicie związani, co było na swój sposób piękne pośród przytłaczającego smutku.
Dyrektorka dokończyła ze smutnym uśmiechem:
-Pragnę was jeszcze prosić, cieszcie się tym rokiem szkolnym. Nie dajcie ponieść się nici niezgody, która tak wiele zniszczyła. Nie rozpoczynajcie nowych poróżnień. Korzystajcie z młodzieńczych lat jak najlepiej. Nie pozwólcie by to w co włożyliśmy tyle emocji i o co tak ciężko walczyliśmy odeszło w zapomnienie.
Uczniowie skwitowali przemówienie dyrektorki głośnymi oklaskami. McGonagall pozwoliła sobie na uśmiech.
-Tak więc, sprawy organizacyjne.- westchnęła zerkając na leżący przed nią pergamin.- Pierwszoklasiści muszą wiedzieć, że wstęp do Zakazanego Lasu jest surowo zabroniony!- zerknęła na uczniów srogo zza okularów.- Lista przedmiotów, których użycie jest zabronione znajduje się na drzwiach gabinetu woźnego Filcha.
Przez salę przeszedł cichy szmer chichotu i knowania, który momentalnie ucichł pod czujnym spojrzeniem starszej czarownicy.
-Liczymy na sumienne zbieranie punktów dla swojego Domu oraz omijanie kłopotów związanych z otrzymywaniem szlabanów- obrzuciła chłodnym spojrzeniem szczególnie kilka znanych jej osób.
-Szybciej z tym przemówieniem, umieram z głodu..-mruknął Ron patrząc tęsknie na puste talerze i półmiski. Dyrektorka jakby czytając w jego myślach ogłosiła na koniec:
-I ostatnia wiadomość na dzisiaj, która z pewnością was zaciekawi.. Wspólnie z Ministrem Magii i gronem pedagogicznym odbyliśmy przez ostatnie dwa miesiące wiele rozmów na ten temat.- przerwała na chwilę by przyjrzeć się reakcji zebranych. Wszyscy świdrowali wzrokiem czarownicę czekając w napięciu.- Postanowiliśmy zorganizować coś w ramach oderwania was od złych wspomnień, jakie niosła ze sobą zakończona wojna...Kochani, ten rok szkolny zostanie wzbogacony kolejnym Turniejem Trójmagicznym!
~~~~~~~~~~~~~~
Tak, więc pierwszy rozdział wreszcie został opublikowany. Choroba dopadła akurat kiedy zaczynam reaktywację blogowania, więc mam do wykorzystania trochę czasu na pisanie:)
Chciałabym bardzo podziękować mojej becie Naomi Stark, która cierpliwie znosi mój brak umiejętności stawiania przecinków:')
Liczę, że szybko znajdę pomysł na nowy rozdział, którego drobne zarysy już powstają w moim tajnym zeszycie:)
Pozdrawiam,
Katherine N.
