Rozdział II - "Mała walka"

     –...Kochani, ten rok szkolny zostanie wzbogacony kolejnym Turniejem Trójmagicznym! – głos dyrektorki echem odbił się od ścian Wielkiej Sali. W całym pomieszczeniu zaległa śmiertelna cisza, a uczniowie spoglądali na siebie w geście konsternacji lub czystego zmieszania. Wiadomość ta spadła na nich jak grom z jasnego nieba i nikt nie wiedział, co o tym pomyśle sądzić.

– Wiedziałaś o tym? – wydusił z siebie Harry, patrząc z szokiem na Hermionę, która mogła szczycić się posadą prefekt naczelnej. Było to jednoznaczne z przekazywaniem jej istotnych wiadomości lub informowaniem o nadchodzących wydarzeniach. Jednak dziewczyna wyglądała na równie zszokowaną, co każdy uczeń w sali i przecząco pokręciła głową.
– Skądże – odpowiedziała, marszcząc brwi i wpatrując się z ciekawością w starszą czarownicę za mównicą. Dyrektorka z tajemniczym uśmiechem oczekiwała reakcji uczniów, a sama Wielka Sala wprost tonęła w morzu szeptów i ożywionych rozmów.
     Turniej Trójmagiczny od zarania dziejów budził powszechne zainteresowanie społeczności czarodziejów. Nie jest to bowiem jakiś zwyczajny pokaz swoich możliwości na arenie przed całą szkołą. To znane od wielu stuleci wydarzenie, w którym zawsze brali udział najwięksi śmiałkowie, gotowi przetestować swoje umiejętności. Cały Turniej polegał na kilku dość ciężkich do zrobienia i wymagających użycia logiki zadaniach do wykonania. Bohater, który przeszedł każde z nich szybciej od reszty zawodników, mógł szczycić się wielką wygraną. Turniej odbywał się w Hogwarcie do czasu zbyt licznych wypadków śmiertelnych. Ostatnim razem zorganizowano go na czwartym roku. Niestety, konkurs zebrał kolejne śmiertelne żniwo w postaci Cedrica Diggory'ego – ówczesnego ucznia Hufflepuffu. Chociaż Turniej budził wiele kontrowersji oraz zbierał nieprzychylne komentarze, nadal oczarowywał młodych czarodziejów, żądnych sławy i bogactwa. Tak było również i teraz. Po ogłoszeniu wiadomości o zorganizowaniu kolejnego takiego przedsięwzięcia, dużej ilości starszych uczniów oczy wprost zaświeciły się na myśl o rozsławieniu swojego nazwiska na szeroką skalę. Hermiona spojrzała z niepokojem na przyjaciół. Wydawali się być równie zszokowani, choć można było wyłapać w ich spojrzeniach niebezpieczne iskierki. Gryfonka pokręciła niespokojnie głową i jej spojrzenie spotkało się z wzrokiem Harry'ego.
– Co o tym myślisz? – spytała niepewnie.
– Sam nie wiem.. Dość kiepskim pomysłem jest urządzać Turniej kilka miesięcy po wojnie, nie uważasz? W końcu nadal kojarzy się on ze śmiercią Cedrica..– odparł z przekąsem. Hermiona skinęła głową i wypuściła z trudem powietrze.
– Cała reszta jest chyba zachwycona...
Dyrektorka dała młodzieży chwilę na ochłonięcie i kontynuowała przekazywanie informacji:
– Wiemy, że jest to niecodzienna wiadomość i wielu z was może nie być przekonanych co do istoty urządzania następnego Turnieju...
– Mało powiedziane... – mruknął Harry.
– ...ale chcemy, byście wiedzieli, że zrobiliśmy wszystko co w naszej mocy, aby owe przedsięwzięcie było w pełni bezpieczne i odpowiednio przystosowane – kontynuowała – Mimo to, zmieniliśmy odrobinę zasady...
Każdy zgromadzony ochoczo łykał słowa wypowiedziane przez dyrektorkę i z ciekawością wpatrywał się w jej sylwetkę migoczącą na tle zaczarowanego sklepienia.
– Czwórka śmiałków, po jednym z każdego domu, gotowych do wzięcia udziału w Turnieju... – zaczęła i spojrzała uważnie znad okularów w ciemnych oprawkach – ...będzie losowana tylko i wyłącznie z puli uczniów naszej szkoły.
Kolejny szok wywołany słowami dyrektorki. Wszystkich interesowało dlaczego w Turnieju, tradycyjnie, nie wezmą udziału uczniowie ze szkół Beauxbatons jak i z Durmstrangu. Minerva McGonagall uznała jednak, że nie jest to na tyle istotną rzeczą, by dzielić się nią z uczniami i kontynuowała przemowę.
– Rzecz jasna mam nadzieję, że będą to osoby pewne swoich umiejętności oraz z takim stopniem wiedzy zarówno w teorii jak i praktyce, aby potrafiły sprostać czekającym ich zadaniom. Oznacza to, że istnieje przedział wiekowy – jednym ruchem dłoni uciszyła powstającą falę niezadowolonych pomruków młodszych uczniów – Zgadza się. Wielu młodych powinno wiedzieć, że nie należy porywać się z motyką na słońce – oznajmiła srogo.
     Po dalszej części wyjaśnień, ku uciesze wielu wygłodniałych uczniów, dyrektorka zakończyła przemówienie. Klasnęła w dłonie, a talerze i półmiski na wszystkich stołach ugięły się pod ciężarem różnego rodzaju potraw. Wszyscy zgromadzeni ochoczo zajęli się jedzeniem, a w przerwach na oddech w dalszym ciągu komentowali mowę profesor McGonagall.
Stół Ślizgonów nie należał do wyjątków...
– To jak Smoku? – Blaise Zabini z łobuzerskim uśmiechem zagadnął swojego najlepszego przyjaciela, nakładając w międzyczasie pieczonego indyka na talerz. – Zgłaszamy się? Po chwilowym zastanowieniu, na twarz młodego Malfoya wypłynął taki sam uśmiech.
– A czy Weasley ma mniej rozumu niż jego rodzina pieniędzy? – parsknął śmiechem. – Oczywiście, że tak.
– Cieszy mnie widok ciebie wyśmiewającego się z Gryfiaczków – oznajmił Zabini, znakomicie naśladując rozczulonego nad swoim dzieckiem ojca. – Stary Smok powrócił do żywych.
– A jakże inaczej, drogi przyjacielu. To ostatni rok szkolny. Jako prawowici Ślizgoni, zobowiązani jesteśmy zakończyć go należycie, przy akompaniamencie krzyków rozpaczy naszych kumpli Gryfiaków – wykrzywił się w szyderczym uśmiechu.
– Znakomicie – Blaise zatarł dłonie z uciechy, po czym spoważniał i z wahaniem spytał: – Właściwie, to jak sytuacja w domu?
Draco początkowo nie odpowiedział tylko bawił się różdżką, co jakiś czas wystrzeliwując z niej małe iskierki latające z uporem wokół przestraszonych pierwszoklasistów. Po chwili jednak odchrząknął i odpowiedział przyjacielowi:
– Stary, błagam cię. Matce kompletnie odwaliło, odkąd cudem udało mi się uniknąć Azkabanu. Stara się teraz zrobić z nas wesołą rodzinkę... Zwariować idzie, przysięgam.
– Czy ja wiem, to chyba dobrze, że zaczynają nowe, lepsze życie po wojnie... – ciemnowłosy wzruszył ramionami. Młody Malfoy rzucił mu zdesperowane spojrzenie i odparł grobowym tonem:
– Wiesz, co wymyśliła ostatnio? Uszyła naszej trójce takie same, obrzydliwe swetry. Najlepsze jest to, że zrobiła to sama. Własnoręcznie. Bez magii. Nawet bez pomocy skrzata domowego, a pałęta się ich u nas z tuzin. Wyobrażasz to sobie?– skrzywił się i pokręcił z dezaprobatą głową.
– Ojej. Urocza rodzinka z przedmieścia – dogryzał mu ze śmiechem Zabini – A Lucek uczy cię już gry w baseball? Nie? Pewnie niedługo zacznie – parsknął i opluł siedzącego najbliżej nich Notta sokiem z dyni. Teodor posłał mu zniesmaczone spojrzenie i zaczął ocierać twarz serwetką.
– Widzę, że moje nieszczęścia są dla ciebie doskonałą okazją dla żartów, Diable – burknął ze złością Smok.
– Daj spokój, według mnie przesadzasz– upierał się Blaise, tym razem jak najbardziej poważnie – Mi tam pomysł ciotki Narcyzy jak najbardziej się podoba. Już nie mogę się doczekać, kiedy odwiedzę was w przerwie świątecznej. Może mnie też trafi się słodki sweterek Malfoyów?– zachichotał cicho, przez co oberwał od Dracona kawałkiem indyka w głowę.

*******

     – Pierwszoroczni! Pierwszoroczni tutaj! – Hermiona z ciepłym uśmiechem przywołała do siebie grupę młodych i nerwowo przestępujących z nogi na nogę czarodziejów – Nazywam się Hermiona Granger i jestem prefekt naczelną Gryffindoru. Moim zadaniem jest pokazanie wam Hogwartu oraz naszego pokoju Wspólnego. Udamy się do niego na samym końcu zwiedzania. Powiedziawszy to, obróciła się gwałtownie i ruszyła długim korytarzem. Ogonek uczniów powlókł się za nią. Młodzi wprost wykręcali szyje, aby dojrzeć nawet najdrobniejszy detal szkoły, z którą mają do czynienia po raz pierwszy w życiu. Jak można było się domyślić, wielką furorę odgrywały zmieniające kurs schody, jak i przeprowadzające pogaduszki hogwardzkie obrazy.
     Hermiona z podekscytowaniem w głosie opowiadała uczniom całą historię Hogwartu, począwszy od czasów założycieli, aż po wiek współczesny. Jej słowotok co jakiś czas przerywany był zduszonym okrzykiem ucznia, przez którego przelatywał jeden z duchów. Ich przerażenie było w pełni zrozumiałe, gdyż przejście przez ducha nie należało zbytnio do rzeczy przyjemnych. Pełne podziwu westchnienia zaś towarzyszyły podstawowym zaklęciom, jakie raz po raz demonstrowała im panna Granger. Kiedy wznosili się na kolejne piętro, czarownica kątem oka ujrzała, jak dwójka Gryfonów chichocze i rozmawia półgłosem.
– Radzę wam uważać – przerwała swój wykład i posłała nieuważającym chłopcom karcące spojrzenie. – Jestem w trakcie przekazywania wam informacji jak poradzić sobie kiedy te schody wywiozą was w pole. One bardzo lubią wyrządzać psikusy, zwłaszcza nowym uczniom. Dlatego uważam, że warto znać pewne rzeczy, o których wam opowiadam. Kiedy skończyła, młodzi zmieszali się lekko i wbili wzrok w podłogę, bełkocąc niewyraźnie przeprosiny.
– Dobrze, więc... – kontynuowała udobruchana Hermiona, przechodząc do innej kwestii – Dodatkowo, powinniście wiedzieć, że...
Nie dowiedzieli się jednak, co powinni wiedzieć, bo znikąd przerwał jej zupełnie inny głos.
– Salazarze, ona długo już wam tak zrzędzi?
Hermiona wniosła oczy do nieba i z miną męczennicy odwróciła się w tamtym kierunku. Nie zdziwił jej zbytnio widok stojącego w odległości kilku metrów Draco Malfoya. Za jego plecami stała mała grupka nowych uczniów Slytherinu. Gryfonka westchnęła i z irytacją w głosie rzekła:
– Po raz kolejny zadaję sobie pytanie, czy utrudnianie mi życia na każdym kroku jest twoim głównym celem w życiu, czy najzwyczajniej nie masz niczego lepszego do roboty?
– Czy ty wszędzie węszysz spisek, Granger? To nie moja wina, że mamy dziwną przypadłość zjawiania się w tym samym miejscu i o tym samym czasie – rozłożył ręce. Uczniowie obu domów z uwagą przenosili wzrok z Hermiony na Draco i na odwrót, jakby bacznie obserwując rozgrywany mecz tenisa. Hermiona uniosła pobłażliwie brwi i zacmokała.
– Och, błagam. Na moje nieszczęście znam cię na tyle, aby wiedzieć, że przychodzisz tu bo masz w tym jakiś interes.
–A ty jak zwykle swoje – pokręcił głową z dezaprobatą – Przyszedłem tu z pewną propozycją.
– To może być ciekawe, mów dalej – odpowiedziała ironicznie.
– Co ty na to Granger... – zaczął Draco tajemniczo – abyśmy zademonstrowali tym oto zgromadzonym tu młodziakom jak wygląda prawdziwa walka na zaklęcia?
Oczekując na reakcję, wpatrywał się z nią z dziką uciechą, Hermiona zaś rzuciła mu zdegustowane spojrzenie.
– Czyś ty do reszty zwariował, Malfoy? To zabronione! – ucięła ostro i założyła ręce na piersi. Ślizgon zauważył, że teraz w jej spojrzeniu można było dostrzec coś łudząco podobnego do profesor McGonagall w momencie czystej złości. Nie przejmując się tym zbytnio, kontynuował, podrzucając swą różdżką:
– Nie bądź taką Panną Porządnicką. To będzie tylko kilka machnięć różdżką, nikt się nie dowie. A jaką zrobisz przyjemność tym dzieciakom – wskazał na uczniów dłonią. Młodzi kiwali gorliwie głowami i stawali na palcach, aby cokolwiek dojrzeć. Hermiona, nadal ze skwaszoną miną, pokręciła głową.
– Nie, Malfoy, nie zniżę się do twojego poziomu, choćbyś mnie błagał na kolanach – oznajmiła lodowatym tonem. Blondyn zmrużył gniewnie oczy, lecz nagle wpadł mu do głowy pewien pomysł. Jakże mógł o tym zapomnieć? Uśmiechnął się w sposób czysto konspiracyjny. Jakie to oczywiste – pomyślał. – Honor. Wystawi na próbę jej honor, a to dla Gryfonów jeden z priorytetów. Westchnął, bijąc się w duchu w pierś, że wcześniej nie wpadł na ten iście genialny pomysł. Przeszedł się kawałek w tę i z powrotem, cały czas z uśmieszkiem na ustach. Hermiona wraz z pierwszorocznymi obserwowała go w milczeniu. Mając doświadczenie w konfliktach ze Ślizgonem, wiedziała, że po nim można spodziewać się dosłownie wszystkiego. Nagle chłopak stanął i oznajmił spokojnym tonem:
– To przecież oczywiste. Zwyczajnie boisz się ze mną mierzyć. Nasz odważny Gryfiaczek tchórzy...
Pannę Granger dobiegło grupowe buczenie i gwizdanie ze strony Ślizgonów. Zaczerwieniła się, wpatrując się mściwie w rozbawionego Draco. Bynajmniej nie z zawstydzenia, a wielkiej złości.
– Jak śmiesz mówić, że boję się kogoś takiego jak ty... – wycedziła. – Niech będzie. Kilka podstawowych zaklęć, a potem schodzisz mi z drogi. Ślizgonowi drgnął kącik ust. Osiągnął to, na czym mu zależało.
– A więc zacznijmy – oznajmił.
     Młodsi uczniowie cofnęli się nieco do tyłu, robiąc tej dwójce miejsce, a częściowo z powodu lekkiego strachu. Prefekci (cóż za ironia) stanęli w odpowiedniej odległości, z różdżkami w gotowości. Draco podwinął rękawy szaty i, z rozbawieniem wymalowanym na twarzy, zawołał:
– Możesz być spokojna, Granger, dam ci for... – urwał, kiedy kolorowy promień pomknął ku niemu z zawrotną prędkością i ledwo udało mu się go zablokować. Poczuł ogarniającą go złość i spojrzał w rozbawioną twarz Gryfonki.
– Nawet nie zaczęliśmy! – warknął.
– To był jedyny sposób aby zamknąć ci usta – odpowiedziała z triumfalnym uśmiechem.
– Wolałbym, abyś zrobiła to pocałunkiem – dogryzł, uchylając się przed kolejnym pociskiem.
– Po moim trupie! – odkrzyknęła zarumieniona.
– Immobilus! – rzucił, ale momentalnie zaklęcie zostało odbite. – To da się załatwić!
– Impedimento! – zawołała.
– Protego! – sprawnie zatrzymał Draco. Po chwili, tych "kilka podstawowych sztuczek" przerodziło się w coraz bardziej zaciętą walkę na zaklęcia. Pierwszoroczni z zapartym tchem obserwowali poczynania dwójki uczniów. Co jakiś czas któreś z nich upadało lub zostawało poddanym skutkowi zaklęcia rzuconego przez przeciwnika. Mimo to, że robili właśnie coś surowo zakazanego, za co w każdej chwili mogli otrzymać szlaban, oboje znakomicie się bawili, patrząc co nawzajem wyprawiają.
– Tarantallegra! – Hermiona wybuchnęła głośnym śmiechem, kiedy Draco doznał niekontrolowanych pląsów nóg i zaczął odprawiać dzikie tańce przy akompaniamencie chichotów uczniów.
– Everte Stati! – zawołał w odwecie, kiedy dziewczyna skróciła jego cierpienia, a nogi znów były mu posłuszne. Nie spodziewająca się tak szybkiego zreflektowania Hermiona, upadła kawałek dalej, odrzucona strumieniem światła. Podniosła się powoli i z zaciętą miną mruknęła:
– Mimblewimble!*
– Nie dam ci tak łatwo wygrać, Granger! Orbis!**
– Protego! Och, trzeba się było o coś założyć...
– Ebulbio!***
Nagle w tym samym momencie ryknęli:
– Expelliarmus! – siła uderzenia była tak wielka, że obojga odrzuciło daleko w tył. Gryfoni i Ślizgoni wydali z siebie zduszone okrzyki. Przez kilka sekund leżeli nieruchomo, zbierając siły. Kiedy ostatkiem sił udało im się podnieść, spojrzeli sobie w oczy. Ku zdziwieniu zgromadzonych wokół uczniów, wybuchnęli głośnym śmiechem. Patrzyli na siebie i śmiali się do rozpuku. Panna Granger nie chciała nawet myśleć, co powiedzieliby jej przyjaciele, widząc ją w tej sytuacji. Kiedy już trochę się uspokoili, Draco podszedł do Hermiony i wyciągnął dłoń.
– Myślę, że możemy uznać, iż mamy remis. Muszę przyznać, Granger, jesteś dobra – rzekł z zawadiackim uśmieszkiem – Oczywiście nadal daleko ci do moich umiejętności, ale przymknę na to oko zważywszy, że kilka razy mnie rozbroiłaś...
Hermiona zaśmiała się i – z chwilowym wahaniem – uścisnęła mu dłoń.
– Nikt się nie może o tym dowiedzieć, prawda? – spytała z nadzieją.
– Czytasz mi w myślach, skarbie. Zabierz to ze sobą do grobu, bo inaczej będę musiał ci w tym pomóc.
– Twoja nieskazitelna reputacja bardzo by na tym ucierpiała? – zastanowiła się z chytrym uśmieszkiem.
– Nawet nie próbuj – ostrzegł. – To ja tu jestem od szantaży. Zresztą twoja również, o zbawczyni świata.
– Słusznie. Lepiej stąd pójdę, jeszcze ktoś mnie z tobą zobaczy, a tego bym nie przeżyła – skrzywiła się nieznacznie.
– Słusznie – powtórzył, puszczając jej dłoń. Hermiona odwróciła się na pięcie i odeszła długim korytarzem. Ogonek nowych uczniów Domu Lwa uznał to za znak i szybko za nią podążył. Draco stał i patrzył jak po chwili znikają za rogiem. Z uśmieszkiem pokręcił głową i kiwnąwszy głową w kierunku Ślizgonów odszedł przeciwległym kierunku.



*Mimblewimble – powoduje dezorientację przeciwnika, używane podczas pojedynków. (Zaklęcie z gry HP)
**Orbis – pęta przeciwnika świetlistymi promieniami. (Zaklęcie z gry HP)
***Ebulbio – powoduje wystrzelenie z różdżki baniek, które atakują przeciwnika. (Zaklęcie z gry HP)


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Tak, więc w końcu drugi rozdział. Wreszcie, po aż trzech miesiącach, udało mi się znaleźć czas na pisanie. Jestem tym trochę zawiedziona bo inaczej sobie wyobrażałam powrót do blogowania. Mam tylko nadzieję, że po egzaminach, które niedawno pisałam, szkoła nie będzie już tak na mnie naciskać i następne notki będą pojawiać się o wiele wcześniej i w małych odstępach czasowych:)
Co do rozdziału...muszę przyznać, że nie jestem z niego zbytnio zadowolona. Mimo to postanowiłam już coś opublikować, ale postaram się żeby następne były lepsze.
Znów chciałabym bardzo podziękować mojej kochanej Naomi Stark, której zawdzięczam betowanie oraz za to, że zawsze mogę liczyć na jej wsparcie i przysłowiowego "kopniaka w tyłek" kiedy dopada mnie chęć zawieszenia bloga. Dziękuję!
+Liczę na Wasze komentarze z odczuciami co do tego rozdziału.

Pozdrawiam,
Katherine N.

Liebster Award

Zupełnie nie spodziewałam się tej nominacji i chciałabym bardzo podziękować za nią Christine Granger z http://harry-potter-love-for-ever.blogspot.com/ <3


O co chodzi:

* Nominacje do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za "Dobrze wykonaną pracę". Jest otrzymywana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. 

* Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań, otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. 

* Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. 

 
* Nie możesz nominować bloga, który Cię nominował. 



Moje odpowiedzi:

1. Ulubiony kolor?
Granatowy i bordowy.

2. Jeansy vs sukienka?
To zależy od nastroju i okazji:)

3. Ulubiony aktor/aktorka?
Nie potrafię wybrać jednej osoby. Emma Watson, Helena Bonham Carter, Jennifer Lawrence, Meryl Streep, Julianne Moore, Angelina Jolie, Kate Winslet. Z aktorów preferuję: Johnny'ego Deppa, Harrisona Forda, Logana Lermana, Benedicta Cumberbatcha i Roberta de Niro.

4. Twój ideał mężczyzny?
Podzielający moje pasje i zainteresowania. (+darzę szczególnym zainteresowaniem wysokich chłopaków:')).

5. Twoje imię?
Aleksandra.

6. Największe marzenie?
Zostać pisarką, wyjechać do Francji i otworzyć tam małą księgarnię:)

7. Jaka jest Twoja definicja miłości?
Nie mam określonej definicji.

8. Ulubiona postać z HP?
 Zdecydowanie Hermiona:)

9. Kiedy zaczęła się Twoja historia z Harrym?
Niecałe dwa lata temu.

10. Co Cię motywuje do pisania bloga, miniaturek?
Chęć podzielenia się z innymi moją własną wersją wydarzeń oraz miłość do pisania:)

11.Piosenka, która najlepiej opisuje Ciebie?
Jeszcze na taką nie trafiłam :D


Nominuję: 

*http://dramione-krok-po-kroku.blogspot.com/
*http://na-skraju-wolnosci.blogspot.com/

Nominuję tylko te dwa blogi bo na razie nie mam czasu by przyjrzeć się reszcie.

 
Moje pytania:

1. Twoje imię?
2. Jakie są Twoje zainteresowania?
3. Ulubiony pairing?
4. Co najbardziej cenisz w pisaniu?
5. Największe marzenie?
6. Co znalazłoby się na Twojej liście rzeczy do zrobienia gdybyś na jeden dzień mogła wszystko?
7. Ulubiona książka?
8. Ulubiona postać z HP?
9. Miasto lub kraj, do którego najchętniej byś się przeniosła?
10. Ulubiony aktor/aktorka?
11. Czego mogłabyś słuchać już do końca życia?

 

Rozdział I - "Niespodzianka"

     Z każdym kolejnym dniem i następnym liściem opadającym na ziemię, lato kończyło się w ekspresowym tempie. Wraz z nim odchodziły beztroskie chwile z przyjaciółmi nad jeziorem, a zastępował je stres związany z rozpoczęciem szkoły. Hermiona Granger już od godziny kończyła  pakowanie szkolnego kufra. Z każdym kolejnym chowanym przedmiotem wracała pamięcią do wspomnień, z którymi owa rzecz się wiązała. Nie mogła powstrzymać uśmiechu patrząc na jej stary pęknięty zegarek, na którym usiadł Harry w pierwszej klasie lub wydartą stronę z podręcznika od Eliksirów. Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie sprośny wierszyk o Snape'ie skomponowany przez Rona i Ginny na odwrocie. Oczywiście kiedy Hermiona zauważyła co zrobili z częścią jej książki omal nie zdecydowała się użyć na nich jednego z Zaklęć Niewybaczalnych. To były piękne i beztroskie czasy. Westchnęła ciężko i zamknęła kufer.
      Spojrzała na wiszący obok zegar, który bezlitośnie uświadomił jej, że zaraz spóźni się na spotkanie z przyjaciółmi. Wybierali się na Ulicę Pokątną by zrobić ostatnie zakupy na rok szkolny. Teleportowała się po torebkę do kuchni, w której przy małym stole siedziała jej matka. Jean Granger była zajęta niewątpliwie ciekawym artykułem w mugolskim czasopiśmie o modzie, gdyż zamarła z łyżką owsianki w połowie drogi do ust. Hermiona roześmiała się i pocałowała rodzicielkę w policzek na pożegnanie. Od kiedy rodzice są w domu czuje się znacznie bezpieczniej. Odnalezienie ich i przywrócenie utraconej pamięci było najszczęśliwszą rzeczą jaka ją w ostatnich chwilach spotkała. Nadal nie mogła uwierzyć, że udało jej się to zrobić na drugim końcu świata. Nie wszystko było jej zasługą oczywiście. Wiązało się to z ciekawą historią: Pewnego poranka, na początku wakacji przyszedł do niej anonimowy list. W środku znajdowała się informacja, gdzie państwo Granger się znajdują oraz szczegółowy opis jak tam dojechać. Ta wiadomość spadła Gryfonce z nieba. Wiele razy próbowała dowiedzieć się kim był owy dobroczyńca, jednakże można było to porównać do szukania igły w stogu siana. Musiała pogodzić się z faktem, iż nie będzie jej dane podziękować za ten wielki gest.
     Dzięki sieci Fiuu w Dziurawym Kotle znalazła się w trybie natychmiastowym. Szybkim krokiem przeszła przez bar mając nadzieję, że nikt jej nie zauważy. Nienawidziła tych wszędobylskich spojrzeń kierowanych w stronę swojej osoby jak i przyjaciół. Zdawało się jakby została rozpoznawaną osobistością po wojnie. To jej ani trochę nie odpowiadało, było wręcz strasznie drażniące. 
-Mamusiu, zobacz! Czy to nie ta pani, której zdjęcie jest w książce od Historii Hogwartu?!-dobiegł z końca sali piskliwy głos dziewczynki wskazującej palcem na Hermionę. Matka skarciła dziecko, ale z zafascynowaniem świdrowała wzrokiem pannę Granger, a wraz z nią reszta gości speluny. Gryfonka spuściła głowę z zawstydzeniem i stukając różdżką w wysoki ceglany mur znalazła się na Ulicy Pokątnej. Odetchnęła z ulgą kiedy znajomy gwar dał o sobie znać. Już od dawna nie było tu tak przytulnie i miło. Od razu zauważyła machających do niej przyjaciół. Po wylewnym przywitaniu spędzili dobrych kilka godzin na zakupach i zabawie we własnym gronie. Pod koniec Ginny z błyskiem w oku zaproponowała:
-Hermiono, Madame Malkin. Jest nowa kolekcja sukienek, błagam..-rzuciła przyjaciółce proszące spojrzenie nie przyjmujące odmowy.
-No dobrze, ale krótko-przewróciła oczami na znajomą już fascynację zakupami panny Weasley.
Poprosiły chłopców o kilka minut na co ci niechętnie przystali przeczuwając, że będzie to o wiele więcej niż dziewczyny zazwyczaj obiecują. 
     Kiedy młode Gryfonki weszły do sklepu już na progu przywitała je miła siwa staruszka w śliwkowej szacie- Madame Malkin. Ginny momentalnie oddała się w ramiona kobiety pozwalając by ta podrzucała jej pod piegowaty nos coraz to więcej sukni w nowych fasonach i odcieniach. Hermiona za to ze znudzeniem przechadzała się między rzędami wieszaków odwracając się co jakiś czas by ocenić strój przyjaciółki. Nagle jej wzrok napotkał stojący w głębi kontuaru manekin. Wisząca na nim sukienka była według przekonania Hermiony przepiękna. Granatowa, rozkloszowana z dekoltem w serce. Nie za długa, ani za krótka, wręcz idealna.
-Skromna, ale pełna klasy-skwitowała dotykając miękkiego materiału. 
-Zgadza się-usłyszała za sobą miły głos Madame Malkin, łudząco przypominający ciepły ton własnej babci-Miałam ją wycofać ze sprzedaży, ale widzę, że wpadła komuś w oko. Śmiało, przymierz ją skarbie, a ja sprawdzę co u twojej uroczej koleżanki-zaświergotała i jak na skrzydłach pobiegła zalewać Ginny następnym tsunami ubrań. Hermiona uznała, że skoro i tak musi tu siedzieć to przynajmniej trochę się rozerwie. Zdjęła ostrożnie sukienkę z manekina i weszła do przymierzalni obok. Następnie wyszła i przyjrzała się sobie w odbiciu dużego lustra naprzeciw. Zdawało się jakby kreacja została uszyta specjalnie dla niej. Całość idealnie komponowała się z jej typem urody. Dziewczyna z zachwytem zauważyła, że drobne kryształki migoczą przy każdym ruchu. Wykonała drobny obrót. Najpierw jeden, zaraz kolejny, a po chwili już całkiem dała ponieść się zabawie. Chichotała wyobrażając sobie wielkie przyjęcie, na którym w rytm przyjemnej melodii wykonuje piruety w tym urokliwie błyszczącym materiale. Bawiła się wyśmienicie do czasu kiedy usłyszała za plecami ciche kaszlnięcie. Pisnęła cicho wystraszona i zażenowana tą sytuacją. Jeszcze większe zaskoczenie spotkało ją kiedy zobaczyła w odbiciu kim jest owa osoba. Za jej plecami opierając się swobodnie o ścianę przymierzalni stał Draco Malfoy. Bez łańcuchów, więziennych ubrań i obłędu w oczach. Na bladej twarzy malowało się rozbawienie, a kąciki wąskich ust wykrzywiały się w ironicznym uśmieszku. Hermiona obróciła się gwałtownie w stronę chłopaka, machinalnie zaciskając pięści.
 -No proszę, proszę- zaczął Draco głosem prawdziwego arystokraty z domieszką kpiny.- Jak prawdziwa baletnica.
-Odwal się, Malfoy- przewróciła oczami, ale przez jej twarz przeszedł rumieniec wstydu. Posłała mu pytające spojrzenie.- Czego chcesz? 
Zacmokał i pokręcił głową.
-To, że znaleźliśmy się w tym samym miejscu i o tym samym czasie wcale nie oznacza, że przyszedłem tu dla ciebie Granger. Nie jestem jednym z twoich tresowanych piesków, wspaniałomyślnie nazwanych fanami- zironizował, po czym dodał:
- Przyszedłem na zakupy, jeśli twoja podobno wielka inteligencja tego nie zanalizowała.
-W dziale dla kobiet?- uniosła brew kpiąco. Przez moment blondyn milczał, co było dla niego-według Hermiony- miłą odmianą. Mentalnie oddał punkt Gryfonce i zebrał myśli odpowiadając zirytowanym tonem:
-Jestem z matką.
Hermiona, choć bardzo chciała trzymać język za zębami, nie mogła się powstrzymać od ciętej uwagi:
-Och, a więc nie trafiła razem z twoim ojcem do Azkabanu? 
Przez twarz chłopaka przeszedł grymas złości, a oczy zapłonęły istnym gniewem. Można w nich było zauważyć dawne iskierki szaleństwa, zabrane z więzienia w pakiecie z niewątpliwymi koszmarami. Draco poruszył się gwałtownie, warcząc w stronę Gryfonki:
-Uważaj na słowa, Granger. Osoby twojego pochodzenia nie powinny oceniać osób takich jak ja- wyszeptał i to tak jadowicie, że zdawało się jakby te słowa wypowiadał prawdziwy wąż. Hermiona prychnęła obrzucając go lodowatym spojrzeniem.
-Mojego pochodzenie? Czy ty mi próbujesz grozić, Malfoy?- zmrużyła gniewnie oczy. Jako Gryfonka z krwi i kości nie daje sobie tak łatwo w kaszę dmuchać. 
-Ja tylko ostrzegam.- odparł na pozór łagodnie.- Przecież nie chcemy, żeby stało ci się...- nie dokończył, gdy przerwała mu wychodząca z pomiędzy rzędu wieszaków dostojna kobieta o elegancko spiętych blond włosach.-Kochanie, kim jest...och, panienka Granger-wydusiła z siebie Narcyza Malfoy, patrząc dziewczynie w oczy. "Świetnie"-pomyślała Gryfonka.-"A z mojej torebki zaraz wyskoczy głowa Lucjusza". Nastała niezręczna cisza, w czasie której Narcyza wpatrywała się z uwagą w Hermionę. Zdawało się, jakby chciała jej coś powiedzieć, ale w ostateczności zrezygnowała.
-Draco, chciałam tylko powiedzieć, że mam już wszystko co potrzebne. Wychodzimy- zwróciła się do syna i ruszyła do wyjścia, żegnając Hermionę nieznacznym skinięciem głowy. Ślizgon poszedł w ślady matki, mijając Gryfonkę bez słowa, ale obrzucając ostatnim wyniosłym spojrzeniem. Po chwili rozległ się dźwięk dzwonka przy drzwiach. Przez witrynę sklepową widać było, jak wspólnie się teleportują. Hermiona zdała sobie sprawę, że od kilku minut wstrzymuje oddech i z ulgą wypuściła powietrze. Opadła na krzesło. Nie była psychicznie przygotowana na nawet najdrobniejszą konfrontację z Malfoy'em. Przez ostatnie dwa miesiące tak bardzo cieszyła się wakacjami i zakończeniem wojny, że nawet nie zaprzątała głowy tym, że w szkole czeka na nią jeszcze jedno niepożądane starcie. Postanowiła na razie o tym myśleć i dobrze wykorzystać ostatnie chwile wolności. Nagle przed nią pojawiła się rozanielona Ginny z naręczem sukienek w ramionach. Po odniesionym sukcesie, sytuacja materialna rodziny Weasley'ów znacznie się poprawiła. Głowa rodziny-Artur Weasley- awansował i nawet otrzymał większe biuro niż dotychczas. Nic dziwnego więc, że Ginevra postanowiła korzystać z uroku większego kieszonkowego.
-Biorę je wszystkie- wypowiedziała rozmarzonym głosem, na co Hermiona parsknęła śmiechem. To niesamowite, jak zakupy pochłonęły tę małą istotkę do tego stopnia, że nie zauważyła jej małego spotkania z Malfoy'em. 
     Obie dziewczyny wyszły ze sklepu uśmiechnięte i dołączyły do znudzonych czekaniem Harry'ego i Rona. Cała czwórka ochoczo wstąpiła do Trzech Mioteł, gdzie do późnego wieczora rozmawiali i żartowali nad butelkami kremowego piwa.

******* 

     Czerwona lokomotywa z wagonami pełnymi uczniów w wyśmienitych humorach wjechał z głośnym piskiem na stację. Po malownicze miasteczko Hogsmeade wypełnił tłum obładowanych młodych czarodziejów. Każdy z nich ciągnął kufer i ściskał pod pachą klatkę z sową lub najnowszy model miotły. Hermiona jako prefekt naczelna opuściła pociąg ostatnia sprawdzając uprzednio czy nikt niczego nie zostawił. Rozglądała się uważnie po stacji i jej wzrok napotkał wielką postać z lampą w dłoni wielkości małej dyni. 
-Pirszoroczni! Pirszoroczni do mnie!- donośny głos gajowego Hagrida niósł się echem po całym Hogsmeade. Przestraszeni młodsi uczniowie zerkali na pół-olbrzyma niepewnie, a starsze roczniki posyłały mężczyźnie przyjazne uśmiechy.- Witaj Hermionko!
Gryfonka z radością odmachała i przyciskając do piersi kosz z Krzywołapem ruszyła do jednego z ostatnich powozów. W środku zastała dwójkę swoich starych szkolnych przyjaciół.
-Luna, Neville! Jak miło znów was widzieć!- zawołała z radością tuląc ich do siebie.
-Jak minęły wakacje?- spytał Neville przyjaciółkę po wymianie uścisków. Hermiona machnęła ręką kręcąc głową.
-Istne urwanie głowy, ale nieważne. Mówcie lepiej co u was! Coś nowego? Jak było w Amsterdamie?- przyjrzała się parze z ciekawością. Luna odezwała się typowym dla siebie rozmarzonym i nieobecnym głosem:
-Było wspaniale. Zwiedziliśmy mnóstwo ciekawych miejsc. Neville ciągał mnie po różnych tamtejszych szklarniach. No i...-dodała, a na jej bladą twarz wypłynął delikatny rumieniec- Jedna rzecz się zmieniła. Podsunęła dziewczynie swoją drobną dłoń. Na serdecznym palcu widniał skromny srebrny pierścionek z niebieskim oczkiem. Hermiona otworzyła szeroko oczy i spojrzała z uśmiechem na czerwonego Gryfona.
-Merlinie, to cudowna wiadomość! Gratulacje!
-Dziękujemy- odpowiedział nieśmiało chłopak- Ślub odbędzie się latem, po zakończeniu szkoły. Mamy nadzieję, że przyjmiesz zaproszenie.
-Oczywiście, że przyjmę- roześmiała się patrząc na obejmującą się parę. 
     Reszta podróży minęła trójce przyjaciół na wspominaniu dawnych lat i opowieści Krukonki o kolejnych sukcesach Żonglera- czasopisma jej ojca. Podobno gazeta staje się coraz bardziej rozchwytywana i wiele czytelników nalega na kolejny wywiad ze sławnym Harrym Potterem.

      W Wielkiej Sali panował typowy dla niej szkolny gwar. Wszyscy uczniowie witali się ze znajomymi po wakacyjnej rozłące i z każdej strony słyszalna była ożywiona rozmowa. Patrząc po każdej osobie można było pomyśleć jakby wojna nie miała miejsca, a każdy z obecnych żył beztroskimi młodzieńczymi latami. Nikt jednak nie mógł spojrzeć głęboko w środek wszystkich zgromadzonych. Wiadome było, że pod tą przykrywką radości i uśmiechu, w sercu każdego nadal pozostaje cień własnej tragedii i straty najbliższych. 
     Przez otwarte drzwi Wielkiej Sali weszła dyrektorka Minerva McGonagall prowadząc za sobą rządek przestraszonych pierwszaków. Po corocznej ceremonii przydziału, każdy z Domów wzbogacił się o kilkoro nowych czarodziejów. Kiedy zakończyły się oklaski i wiwaty, dyrektorka zabrała głos:
-Witam was drodzy uczniowie w kolejnym obiecującym roku szkolnym!- zaczęła obejmując wzrokiem całą salę.- Zanim będzie mowa o sprawach organizacyjnych, chciałabym nawiązać do ostatnich wydarzeń. 
Każdy zgromadzony z uwagą wpatrywał się w dyrektorkę pochłaniając każde wypowiedziane przez nią słowo. 
-W ostatnich miesiącach nawiedziły nas okropne chwile.-kontynuowała smutnym tonem.- Ponieśliśmy wielkie straty. Nie mówię o zniszczeniach Zamku, tylko o czymś znacznie gorszym. O stracie najbliższych. Przyjaciele, rodzina. Poświęcili się byśmy właśnie dziś tu siedzieli bezpieczni. Oni oddali swe życie za nas. Za cały świat.
Z każdym słowem dyrektorki, w sercu każdego na nowo dał znać o sobie smutek i rozżalenie. Z niektórych części Sali dało słyszeć się ciche pochlipywanie. Wielu trzymało się za ręce dając innym do zrozumienia, że nie są sami i mogą liczyć na wzajemne wsparcie. Nawet przy stole Ślizgonów widoczne było niewielkie poruszenie. Przez tę chwilę wszyscy poczuli się ze sobą niesamowicie związani, co było na swój sposób piękne pośród przytłaczającego smutku.
Dyrektorka dokończyła ze smutnym uśmiechem:
-Pragnę was jeszcze prosić, cieszcie się tym rokiem szkolnym. Nie dajcie ponieść się nici niezgody, która tak wiele zniszczyła. Nie rozpoczynajcie nowych poróżnień. Korzystajcie z młodzieńczych lat jak najlepiej. Nie pozwólcie by to w co włożyliśmy tyle emocji i o co tak ciężko walczyliśmy odeszło w zapomnienie. 
Uczniowie skwitowali przemówienie dyrektorki głośnymi oklaskami. McGonagall pozwoliła sobie na uśmiech.
-Tak więc, sprawy organizacyjne.- westchnęła zerkając na leżący przed nią pergamin.- Pierwszoklasiści muszą wiedzieć, że wstęp do Zakazanego Lasu jest surowo zabroniony!- zerknęła na uczniów srogo zza okularów.- Lista przedmiotów, których użycie jest zabronione znajduje się na drzwiach gabinetu woźnego Filcha.
Przez salę przeszedł cichy szmer chichotu i knowania, który momentalnie ucichł pod czujnym spojrzeniem starszej czarownicy.
-Liczymy na sumienne zbieranie punktów dla swojego Domu oraz omijanie kłopotów związanych z otrzymywaniem szlabanów- obrzuciła chłodnym spojrzeniem szczególnie kilka znanych jej osób.
-Szybciej z tym przemówieniem, umieram z głodu..-mruknął Ron patrząc tęsknie na puste talerze i półmiski. Dyrektorka jakby czytając w jego myślach ogłosiła na koniec:
-I ostatnia wiadomość na dzisiaj, która z pewnością was zaciekawi.. Wspólnie z Ministrem Magii i gronem pedagogicznym odbyliśmy przez ostatnie dwa miesiące wiele rozmów na ten temat.- przerwała na chwilę by przyjrzeć się reakcji zebranych. Wszyscy świdrowali wzrokiem czarownicę czekając w napięciu.- Postanowiliśmy zorganizować coś w ramach oderwania was od złych wspomnień, jakie niosła ze sobą zakończona wojna...Kochani, ten rok szkolny zostanie wzbogacony kolejnym Turniejem Trójmagicznym!



~~~~~~~~~~~~~~
 Tak, więc pierwszy rozdział wreszcie został opublikowany. Choroba dopadła akurat kiedy zaczynam reaktywację blogowania, więc mam do wykorzystania trochę czasu na pisanie:)
Chciałabym bardzo podziękować mojej becie Naomi Stark, która cierpliwie znosi mój brak umiejętności stawiania przecinków:')
Liczę, że szybko znajdę pomysł na nowy rozdział, którego drobne zarysy już powstają w moim tajnym zeszycie:)

Pozdrawiam, 

Katherine N.

Prolog

    Pusta poczekalnia. Ciemne ściany z łuszczącą się farbą. Niewygodna ławka naprzeciw wielkich, mahoniowych drzwi. Ministerswo Magii. I ona. Hermiona Granger-nastoletnia czarownica. Uczennica Szkoły Magii i Czarodziejstwa. Uczestniczka II Bitwy o Hogwart. Jedna z osób, które przyczyniły się do sukcesu jakim było zwycięstwo nad Lordem Voldemortem. Gryfonka powracająca do odbudowanej magicznej szkoły. Obecnie czekająca na swoją kolej w rozprawie dotyczącej skazania byłego Śmierciożercy. Denerwowała się niemiłosiernie. Jeszcze nigdy nie była zmuszona decydować nad losem człowieka. Minuty wlokły się nieubłaganie i z każdą kolejną czuła jakby siedziała tu już wieczność. Kiedy drzwi otworzyły się ze skrzypnięciem wstrzymała oddech. Niski staruszek w ciemnej todze spojrzał na nią spojrzeniem srogim i rzucił krótko:
-Panna Granger? Proszę za mną.
Westchnęła i poczuła jak żołądek podchodzi jej do gardła. Podniosła się i drżącym krokiem ruszyła za mężczyzną. Kiedy weszła na salę rozpraw nogi miała jak z waty. Krocząc na swoje miejsce, dziewczyna zauważyła przyjaciół. Uśmiechali się blado próbując dodać otuchę. Przeniosła swój wzrok na drugi koniec sali i zobaczyła go. 
    Stał przykuty łańcuchami i pilnowany przez dwójkę mężczyzn. Wzrok miał lekko rozkojarzony i spuszczony, a pozlepiane kosmyki blond włosów opadały mu niedbale na czoło. Oddychał płytko trzęsąc się i z trudem trzymając na nogach. Draco Malfoy- były Śmierciożerca, dawny wróg i obecny więzień Azkabanu. Musiała przyznać, że nigdy nie widziała chłopaka w takim stanie. Zawsze dumny i nienagannie ubrany, poruszał się elegancko i jak przystało na arystokratę. Obecny tu chłopak w niczym nie przypominał znanego jej Malfoya. Szczerze mówiąc aktualny wygląd chłopaka przerażał. Powiadają, że Azkaban zmienia ludzi, ale nie sądziła, że do tego stopnia wyduszają z człowieka ostatnią namiastkę dawnej osobowości. 
    Odwróciła z trudem głowę i stanęła w miejscu które wskazał jej uprzednio staruszek. Podniosła hardo wzrok zwrócona ku twarzom kilkudziesięciu osób w ciemnych togach. Główny sędzia siedzący na środku i otoczony tuzinem przysięgłych przemówił niskim głosem:
-Imiona i nazwisko?
-Hermiona Jean Granger.
-Wiek?
-Siedemnaście lat.
-Status krwi?-zerknął znad opuszczonych na nos okularów.
-Mugolak- odpowiedziała śmielej.
-Tak więc panno Granger-kontynuował niewzruszenie sędzia-Skąd zna pani oskarżonego?
-Ze szkoły, poznaliśmy się na pierwszym roku w Hogwarcie-rzekła Gryfonka.
-Czy w czasach szkolnych oskarżony przejawiał cechy osoby zdolnej do przestępstwa, bądź służby w szeregach Sami-Wiemy-Kogo?
Hermiona przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią.
-Nie..-odparła z wahaniem-Dopiero w ostatnich latach nauki został zmuszany do pełnienia zarzucanych czynów.
-Czy przypomina sobie pani wydarzenia mające miejsce w rezydencji rodziny oskarżonego?-ciągnął dalej sędzia świdrując wzrokiem Hermionę.
-Tak..-odrzekła łamiącym się głosem na przywołanie bolesnych wspomnień.
-Czy podczas torturowania pani zakazanym zaklęciem Cruciatus przez Śmierciożerczynię Bellatrix Lestrange oskarżony był obecny? Czy miał na to wpływ oraz czy mógł rozgrywającej się tragedii zapobiec?-rzucał pytaniami, a dziewczyna zupełnie nie wiedziała co odpowiedzieć. 
Zerknęła na przyjaciół w poszukiwaniu jakiegokolwiek wsparcia. Ron znużony stąpał z nogi na nogę, z pewnością czekając na moment wsadzania Malfoya na resztę życia do Azkabanu. Harry z kolei skinął przyjaciółce głową co miało znaczyć, że mocno trzyma za nią kciuki. Pomyślała chwilę i odpowiedziała zgodnie z prawdą:
-Tak, był tam. Mógł coś zrobić, jednakże znajdował się pod ogromną presją. W każdej chwili, w razie nie wykonania polecenia mógł stracić rodzinę lub własne życie-wyrzuciła na jednym wdechu. W spojrzeniu sędzi malowało się zdziwienie i jakby rozczarowanie.
-Tak jak i pani-zauważył. Nie potrafiła zaprzeczyć, ale w końcu przyszła tu z założeniem bronienia Malfoya, a nie pogrążania.
-Zgadza się, lecz zostałam w porę uratowana przez przyjaciół. Oskarżony jednak nie do końca przejawił samą złą postawę-rzekła stanowczo i kątem oka zerknęła na Ślizgona. Mogłaby przysiąc, że przestał się trząść i z konsternacją w nią wpatrywał-Nie wydał nas wmawiając pozostałym oprawcom, iż nie poznaje Harry'ego Pottera.
 Sędzia zmarszczył czoło przeglądając leżące przed nim papiery.
-Mam ostanie pytanie. Czy uważa pani, że oskarżony był w pełni świadom popełnianych przestępstw oraz samodzielnie podjął decyzję tkwienia u boku sił ciemności pod przewodnictwem samego Sami-Wiemy-Kogo?-każdy obecny na sali wpatrywał się w Hermionę z wyczekiwaniem i istną ciekawością. Przymknęła oczy, a kiedy je otworzyła dostrzegła jak wszelki widoczny mięsień na ciele Malfoya zastyga, a on sam wstrzymuje oddech. W jednej sekundzie podjęła decyzję. Odezwała się stanowczo, a jej odpowiedź poniosła się echem po pomieszczeniu:
-Nie, nie uważam tak.
Sędzia po raz ostatni zabrał głos:
-Niniejszym uznaję Dracona Lucjusza Malfoya za niewinnego zarzucanych mu czynów i zwalniam z dotychczas nakazanego pobytu w Azkabanie. 
    Rozbrzmiał dźwięk młotka i rozprawa dobiegła końca. Hermiona wypuściła powoli powietrze i na miękkich nogach skierowała się w stronę wyjścia. Kiedy znalazła się przy drzwiach napotkała wzrok blondyna. Jego spojrzenie, zawsze dumne i zimne tym razem wyrażało coś jeszcze. Smutek i...wdzięczność. Spuścił wzrok w momencie kiedy pilnujący go uprzednio strażnicy pociągnęli byłego więźnia w stronę tylnych drzwi. Hermiona szybkim ruchem pchnęła mosiężne drzwi oddychając z ulgą.

~~~~~~~~~~~~~~
Mam nadzieję, że prolog wyszedł w miarę dobrze oraz liczę, że każdy jego czytelnik pozostawi po sobie komentarz z opinią :)
Pozdrawiam,
Katherine 

Na początek...

Witam,
Mam na imię Ola i zamierzam przedstawić Wam swoją własną opowieść Dramione. Ten blog jest reaktywacją poprzedniego (LINK), którego szczerze powiedziawszy zaniedbałam oraz zgubiłam hasło. Po roku bez aktywności postanowiłam wrócić do nieskończonego pomysłu, który przeszedł odrobinę poprawek. Liczę na to, że z każdym przeczytanym rozdziałem znajdzie się więcej osób, które będą tu z chęcią zaglądały.

Katherine Nightshade

~~~~~~
SZABLON: autorstwa GraphicPoison (LINK)